Toon Hermans vond zijn kolderliedjes eigenlijk geen echte kinderliedjes. Toen er voor het eerst in 1961 een paar in boekvorm uitkwamen, noemde hij ze 'flauwekulletjes op muziek, die soms wat Franserig of Italiaanserig klinken, en soms uit wat klankjes bestaan. Daar moest je niet te veel achter zoeken. Want: wat de vogels zingen verstaan wij ook niet, en klinkt dat niet leuk?' Nu, opnieuw gearrangeerd, opgenomen en vormgegeven klinken én zien de Kolderliedjes er frisser uit dan ooit. Daar ga je vanzelf van meezingen!